Contemporary Istanbul Nedir? Fuara Gitmeden Önce 15 Bilgi

Müzeye gidersiniz, bakarsınız, çıkarsınız. Eserler yerinde durur, bir dahaki gelişinizde de oradadır.
Sanat fuarı öyle değil. Beş gün sürer, sonra her şey toplanır. Duvarda gördüğünüz eser satılır gider ve onu bir daha hiç görmeyebilirsiniz.
Contemporary Istanbul, Türkiye’nin en büyük çağdaş sanat fuarı. Her sonbahar İstanbul’da sanat sezonunu o açar. 2006’dan beri de Akbank’ın ana partnerliğinde düzenleniyor.
2026 Edisyonu: CI21
Fuarın 21. edisyonu, yani 21. buluşması, 23–27 Eylül 2026 tarihlerinde Tersane İstanbul’da yapıldı.
Bu edisyonda fuarda 70 galeri vardı; 736 sanatçı ve 1.372 eser getirdiler. 22 galeri fuara ilk kez katıldı. Bir önceki edisyonu 54 binden fazla kişi gezmişti.
Gelecek edisyonun tarihleri, bilet fiyatları ve ulaşım ayrıntıları için Contemporary Istanbul’un resmi sitesine bakabilirsiniz.
2026 programı: Açılış resepsiyonu “At First Sight” 22 Eylül’de, VIP ön izleme 23 Eylül’de, genel ziyaret günleri 24–27 Eylül tarihlerinde. Fuar 23 Eylül’de 15.00–20.00, 24–26 Eylül’de 11.00–20.00, 27 Eylül’de ise 11.00–19.00 saatleri arasında açık.
Bölümler: Asya’nın sanat sahnelerini gösteren Focus: Asia, yeni katılımcıların yer aldığı Newcomers ve son beş yılda kurulmuş galerilere açık olan New Grounds.
Öğrenci girişi: 24 ve 25 Eylül’de 17.00–20.00 arasında lisans, yüksek lisans ve doktora öğrencileri ücretsiz girdi. Öğrenci belgesi isteniyordu, günlük kontenjan da 500 kişiyle sınırlı. Gitmeden önce yer kalıp kalmadığına resmi siteden bakın.
Ulaşım: 23–27 Eylül’de Kadıköy, Beşiktaş ve Kabataş’tan ücretsiz tekneler kalktı. Binmek için geçerli bilet ya da davetiye lazım; tekne biletini de önceden Biletix üzerinden almanız gerekiyor. Şişhane Metro ve Halıcıoğlu Metrobüs duraklarından ücretsiz servisler de var.
Bilinmesi gerekenler: Altı yaş ve üzeri herkes bilete tabi, altı yaş altı ücretsiz. Fuar alanına dışarıdan yiyecek içecek sokamıyorsunuz. Bir de şuna dikkat: bilet çıkışta okutulursa geçersiz oluyor, yani bir kez çıkarsanız tekrar giremiyorsunuz. Yemek molası planlıyorsanız bunu hesaba katın.
Johnny Depp’in İlk Heykeli: The Bunnyman

Fuarın en çok konuşulan işi buydu. Oyuncu Johnny Depp’in ilk heykeli dünyada ilk kez burada görücüye çıktı.
İki metre boyunda, beyaz bronzdan bir figür: yarı insan yarı tavşan, elinde bir “hakikat kılıcı” taşıyan bir koruyucu olarak tanımlanıyor. Eseri Sigg Art Foundation sunuyor. Onu Tersane İstanbul’un açık alanında, fuarın özel projeleri arasında görürsünüz.
Eserin hikayesi bir çocuk çiziminden başlıyor. Depp’in bugün 24 yaşındaki oğlu Jack, yaklaşık beş yaşındayken bir karalama yapmış. Depp çizimi görünce kendi çocukluğunda, aynı yaşlarda tekrar tekrar gördüğü bir rüyayı hatırlamış.
O günden sonra figür Depp’in eskizlerinde, resimlerinde ve baskılarında dönüp dönüp ortaya çıkmış. Heykel, Depp’in sanat çalışmalarını yöneten Pantheon Art ile geliştirildi ve Milano’daki Fonderia Artistica Battaglia’da bronza döküldü.
Bu eserde neye bakmalı? Önce dökümün kendisine. Heykel kayıp mum tekniğiyle döküldü. Antik çağdan beri kullanılan bu yönteme Rönesans ustalarından Giacometti’ye kadar pek çok heykeltıraş başvurdu. Önce model yapılır, kalıp alınır, sonra erimiş metal dökülür. Yani bir fikrin nesneye dönüşmesi aylar sürer.
Sonra hikayesine bakın. Bir çocuğun karalaması, bir babanın çocukluk rüyası, yıllarca resimlerde dolaşan bir figür ve sonunda iki metrelik bir bronz. Sanatın en eski temalarından biri de bu: bir imgenin bir kişinin zihnine yerleşip yıllarca dönüp durması.
Kaçınılmaz soru: Bir oyuncunun heykelinin sanat fuarında ne işi var?
Soru ciddiye alınmayı hak ediyor. Bir yandan, ünlü olmak bir eseri iyi yapmaz; tanınırlık sanat piyasasında ölçüyü bozabiliyor. Öte yandan sanat tarihinde başka alanlardan gelen pek çok isim var. Kimin “gerçek sanatçı” sayılacağına karar veren tek bir merci de hiç olmadı.
Fuar zaten bu kararın verildiği yer değil. Kararı siz verin: heykelin önünde durun, hikayeyi bir kenara bırakın ve yalnızca esere bakın.
Not: İstanbul’daki sunum, Depp’in Şanghay Modern Sanat Müzesi’ndeki A Bunch Of Stuff adlı sergisiyle aynı döneme denk geliyor. O sergide sanatçının iki yüzden fazla eseri var.
Jaume Plensa — Juana

Haliç kıyısındaki yaklaşık yedi metrelik dökme demir baş, İspanyol heykeltıraş Jaume Plensa’nın en tanınmış serisinden. Plensa yıllardır aynı figürün peşinde: gözleri kapalı, başı hafifçe eğik, alışılmadık biçimde uzatılmış genç kadın başları.
Bu uzatma tesadüf değil. Yüz yanlardan sıkıştırılınca ortada gerçek bir portre kalmıyor, bir iç durum beliriyor. Anlatılan bir kişi değil, bir hal: dinginlik, içe kapanma, düşünme.
Boyutuna da dikkat edin. Yedi metrelik bir baş, anıtların boyutudur. Ama anıtlar genellikle kahramanları yüceltir. Burada yüceltilen bir eylem değil, sessizlik.
Esere yalnızca karşıdan bakmayın, yanından ve altından da görün. Açı değiştikçe yüz bambaşka bir yüze dönüşüyor.
Juana, Plensa’nın İstanbul’da kamusal alanda sergilenen ilk eseri. Fuar bitince de kaldırılmıyor: Şubat 2027’ye kadar Tersane İstanbul’da görülebilecek.
Mustafa Horasan Anma Sunumu

Fuarın en duygusal bölümü bu. Çağdaş Türk resminin önemli isimlerinden Mustafa Horasan, Mayıs 2026’nın sonunda geçirdiği motosiklet kazası sonucu 61 yaşında hayatını kaybetti.
1965’te Aydın’ın Karacasu ilçesinde doğdu, çocukluğu ve gençliği İzmir’de geçti. 1986’da Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi’nin Özgün Baskı Resim Bölümü’nü bitirdi. Uzun yıllar İstanbul’daki atölyesinde çalıştı, bir yandan da Maltepe Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi’nde öğretim görevlisi olarak ders verdi.
1990’lardan itibaren Türk çağdaş resminin öne çıkan isimlerinden biri oldu. Figüratif dışavurumculuğuyla, yani duyguyu bedeni bozarak anlatan üslubuyla ve güçlü desen diliyle tanınıyordu.
Resimlerine baktığınızda tekinsiz, kırılgan, grotesk figürler görürsünüz. Bedenler bozulur, parçalanır, bazen hayvana benzemeye başlar. Konuları toplumsal baskı, yalnızlık, arzu ve insan psikolojisiydi.

Fuardaki sunum, onun beden, bellek, arzu, kırılganlık ve dönüşüm üzerine yaptığı çalışmaları bir araya getiriyor.
Fuar bitince de eserlerini görebilirsiniz: Horasan’ın bir çalışması İstanbul Modern’in sürekli sergisinde yer alıyor.
Diğer Öne Çıkan İşler
Balkan Karışman — The View. Trendyol Art’ın sunduğu interaktif yerleştirme. Çalışma izleyicinin hareketleriyle değişiyor ve Haliç manzarasını da eserin bir parçası yapıyor. Siz izlemezseniz eser tamamlanmıyor; interaktif işlerde izleyici eserin malzemesidir.

Seçkin Pirim — House of Brothers projesi. İki çalışma kardeşliği, bağı ve ortak deneyimi konu alıyor. Eserler bar alanından dış mekana kadar Tersane İstanbul’un farklı noktalarına yayılmış. Yani onları bir kerede değil, dolaşırken parça parça görüyorsunuz.
Chisato Matsumoto — Sail of Light ve Sheikh Rashid Al Khalifa — Inhabited Crate. Mekana özgü iki yerleştirme, yani tam da o nokta için yapılmış işler. Matsumoto’nunki bölgenin denizcilik mirasına gönderme yapıyor, Al Khalifa’nınki ise anıtsal boyutta. Denizcilik teması tesadüf değil: Tersane İstanbul’un yüzyıllara uzanan bir gemi yapım geçmişi var.
Akbank Sanat — Garip Şeyler Oluyor. Prof. Dr. Hasan Bülent Kahraman küratörlüğündeki sergi fuar kapsamında sunuluyor ve Esra Özdoğan, Gülin Hayat Topdemir ile Nazif Topçuoğlu’nun işlerini bir araya getiriyor.

A.A.Murakami — SYMBIOSIS. BMW iş birliğiyle gerçekleşen yerleştirme.
Salon Kantiem ve Konstantin Chaykin — Istanbul Edition. Fuarın resmi saat partneri, saat ustası Konstantin Chaykin ile hazırladığı özel çalışmayı gösteriyor. Yalnızca 50 adet üretilecek modelin dünya prömiyeri burada yapılıyor. Zanaatla sanat arasındaki sınırın ne kadar ince olduğunu görmek için iyi bir örnek.
CIF Dialogues — The Long and Winding Road. Bu yılki konuşma programı, Doğu ile Batı arasındaki tarihsel etkileşimlerden yola çıkıp bugünün sanat dünyasını tartışıyor.
Buraya kadar bu yılın programını anlattım. Şimdi asıl meseleye gelelim. Fuara ilk kez gidecek biri için soru şu: burada ne yapılır?
Müzede ne yapacağınızı biliyorsunuz. Fuarda ise yüzlerce eser, onlarca stant, satış konuşmaları, koleksiyonerler ve kalabalık var. Hazırlıksız giderseniz çabuk yorulabilirsiniz.
1. Sanat Fuarı Nedir, Müzeden Farkı Ne?
En temel fark: müze sergiler, fuar satar.
Müzede eserleri bir küratör, yani sergiyi kurgulayan kişi, bir hikayeye göre dizer. Fuarda böyle bir hikaye yok. Her stant bir galerinin ve yan yana duran iki eser çoğu zaman birbiriyle hiç ilgili değil.
Bu yüzden fuarı müze gibi gezerseniz boğulursunuz. Müzede size anlatılanı takip edersiniz; fuarda kendi seçkinizi yaparsınız.
Bir de şu var: fuarda sanatın para tarafını görürsünüz. Sanat tarihi kitapları bu tarafı pek anlatmaz. Oysa Milli Saraylar Resim Müzesi yazımda anlattığım gibi, Sultan Abdülaziz döneminde saray için Paris’teki Goupil Galerisi’nden tablolar satın alınmıştı. Koleksiyonlar galerilerden doğar.
2. Contemporary Istanbul’un Tarihi
Fuar 2006’da başladı, Akbank da o günden beri ana partneri.
2006, Türkiye’de çağdaş sanat için hareketli bir dönem. Sakıp Sabancı Müzesi 2002’de, İstanbul Modern 2004’te, Pera Müzesi 2005’te açılmıştı. Arter, Salt ve diğer kurumlar da sonraki yıllarda geldi.
Yani fuar, çağdaş sanat kurumlarının art arda açıldığı o dalganın içinde doğdu. İstanbul Modern yazımda anlattığım dönüşümün ticari ayağı burası.
Bir müze koleksiyon kurar, bir fuar piyasa kurar. İkisi birbiri olmadan yaşamaz.
3. Tersane İstanbul
Fuarın mekanı, Haliç kıyısındaki tarihi tersane alanı. Burası dönüştürülüp kültür ve etkinlik mekanı yapıldı.
Haliç yüzyıllar boyunca İstanbul’un sanayi ve denizcilik kıyısıydı. Tersaneler, fabrikalar, atölyeler burada yan yana dizilirdi.
Eski bir tersanede sanat izlemek, sanayi binalarına yeni bir hayat vermenin güzel bir örneği. Aynı şeyi Londra’da Tate Modern’de, Haliç’in aynı kıyısında ise biraz ileride, Hasköy’deki Rahmi M. Koç Müzesi’nde görüyorsunuz.
4. Galeri Stantları Nasıl Gezilir?
Fuarın gövdesi galeri stantları. Her galeri kendine ayrılan alanda seçtiği sanatçıları gösteriyor.
Önce hiçbir şeyi incelemeden hızlı bir tur atın. Sonra geri dönüp sizi durduran üç beş esere zaman ayırın. Yüzlerce eseri aynı dikkatle izlemek zaten mümkün değil.
Galeri adlarına da bakın. Bir eseri sevdiyseniz o galerinin başka neler gösterdiğini merak edin. Galeriler belli bir zevke göre çalışır, bu çizgiyi izleyerek yeni sanatçılar keşfedersiniz.
5. Soru Sormaktan Çekinmeyin
İlk kez gidenlerin en sık takıldığı şey şu: “Almayacağım, soru sormaya hakkım var mı?”
Var. Stanttaki görevliler sanatçıyı, tekniği ve eseri anlatmak için orada. Bir eserin nasıl yapıldığını sormak çok normal.
Fuarın müzeye göre en büyük avantajı da bu: müzede etiket okursunuz, fuarda insanla konuşursunuz.
Çoğu galeride basılı katalog ya da sanatçı dosyası bulunur. İsterseniz verirler, ücret de almazlar.
6. Focus Bölümü
Bu bölüm her yıl belli bir coğrafyaya odaklanıyor. Bu yıl odakta Asya var; 2027’deki 22. edisyonda sıra Almanya’da.
Neden önemli? Çünkü çağdaş sanat haberleri büyük ölçüde Batı’dan akıyor: New York, Londra, Berlin. Diğer coğrafyaları çoğu zaman ancak bu merkezler aracılığıyla görebiliyoruz.
Bu bölüm o dengeyi bozuyor. Fuarda en çok keşif yapacağınız yer burası, çünkü ne göreceğinize dair hiçbir beklentiniz yok.
7. Yeni Galerilere Ayrılan Bölümler
Fuarda genç galerilere ayrılan bölümler de var: Newcomers fuara ilk kez katılanlara, New Grounds ise son beş yıl içinde kurulmuş galerilere açık.
Sanat piyasasının hikayesi burada başlıyor. Bugün müzelerde gördüğünüz sanatçıların çoğu bir zamanlar küçük bir galerinin stantındaydı.
Yol genellikle şöyle ilerler: küçük galeri, küçük fuar bölümü, dikkat çekme, büyük galeri, kurumsal sergi, koleksiyon.
Yani bu bölümlerde henüz yazılmamış sanat tarihine bakıyorsunuz.
8. Heykel Parkuru
Fuar stantlardan ibaret değil. Tersane İstanbul’un açık alanlarına yayılan bir heykel parkuru da kuruluyor. Bu yıl parkurda 12 heykel var; Plensa’nın Juana’sı ve Depp’in The Bunnyman’i da aralarında.
Eserle mekanın ilişkisine bakın. Bir heykel beyaz duvarlı bir galeride başka, açık havada başka görünür. Boyutu, ışık ve etrafında dolaşan insanlar eseri değiştirir.
Parkuru salonlardan önce ya da sonra gezin; kalabalık stantlardan sonra dışarıda yürümek iyi geliyor.
9. Mekana Özgü Yerleştirmeler
Bunlar fuarın her yıl değişen özel projeleri. Sanatçılar Tersane İstanbul’un belli noktaları için eser üretiyor.
Bu eserler başka yere taşınamaz. Bir tabloyu duvardan alıp başka yere asabilirsiniz; mekana özgü bir yerleştirme ise durduğu yer için yapılmıştır.
Fikir şu: eser bir nesneden ibaret değil, içinde durduğu ortamla birlikte var. Fuar bitince bu işler sökülüyor. Gördüğünüz şeyi bir daha o haliyle göremeyeceksiniz.
10. Partner Projeleri
Fuarda markalar yalnızca sponsor değil. Sanatçılarla birlikte geliştirilen çalışmaların içinde de yer alıyorlar.
Sanatla para arasındaki bağ hep vardı: Rönesans’ta Medici’ler, Osmanlı’da saray, 19. yüzyılda burjuva koleksiyonerler. Bugün bu işi kurumsal sponsorlar yapıyor. Hamilik kurum değiştirdi, işlev aynı kaldı.
Bu projelere bakarken kendinize şunu sorun: eser markanın reklamı mı, yoksa marka eserin imkanı mı? Cevap her seferinde farklı çıkıyor.
11. Konuşma Programı
Fuarın düşünce tarafı burada. Contemporary Istanbul Vakfı’nın düzenlediği CIF Dialogues, çağdaş sanat, mimarlık ve kültürel üretim alanlarından isimleri bir araya getiren bir konuşma serisi.
2026’da konuşmalar 23–24 Eylül’de yapıldı. Yurt dışından gelen küratörleri, yazarları ve sanatçıları burada dinleyebilirsiniz.
Üstelik fuarın en sakin köşesi burası. Program önceden açıklanıyor, ilgilendiğiniz oturumu takviminize yazın.
12. Ziyaret Günleri ve Yapısı
Fuarın günleri birbirine benzemiyor. Hangi gün gittiğiniz, neler göreceğinizi de belirliyor.
- Açılış resepsiyonu: Davetli etkinliği, genel ziyarete kapalı.
- VIP ön izleme: Koleksiyonerlerin ve profesyonellerin günü. Satışların büyük kısmı burada gerçekleşiyor.
- Genel ziyaret günleri: Herkese açık günler.
İlk genel ziyaret günü en zengin gün: eserlerin çoğu hala yerinde. Son gün daha sakin geçer ama bazı işler satılıp kaldırılmış olabilir. Hafta içi de hafta sonundan belirgin biçimde daha rahat.
13. Ulaşım
Tersane İstanbul Haliç kıyısında ve toplu taşımayla doğrudan bağlantısı sınırlı. Bu yüzden fuar süresince özel ulaşım düzenleniyor.
Genellikle Kadıköy, Beşiktaş ve Kabataş’tan ücretsiz tekneler kalkıyor, Şişhane Metro ve Halıcıoğlu Metrobüs duraklarından da ücretsiz servisler çalışıyor.
Tekneye binmek için geçerli fuar bileti ya da davetiye gerekiyor. Kapasite sınırlı olduğu için tekne biletlerinin önceden alınması isteniyor, son dakikaya bırakmayın.
Tekneyle gitmenin ayrı bir keyfi var: Haliç’ten yaklaşırken tersane alanını denizden görüyorsunuz.
14. Öğrenci Girişi ve Ücretsiz Saatler
Fuar biletleri müze girişlerine göre yüksek. Ama her yıl öğrenciler için bir uygulama oluyor: belli günlerde, akşam saatlerinde lisans, yüksek lisans ve doktora öğrencileri ücretsiz giriyor.
Öğrenci belgenizi yanınıza alın. Uygulamanın hangi gün ve saatlerde geçerli olduğu her yıl açıklanıyor.
Sanat tarihi, güzel sanatlar ya da mimarlık okuyorsanız bu fuar bir ders kadar öğretici. Kaçırmayın.
15. Fuardan Sonra Ne Yapmalı?
Fuardan en çok şeyi aslında sonrasında alırsınız.
Gezerken beğendiğiniz eserlerin sanatçı ve galeri adını not edin. Fotoğraf çekerken etiketi de çekin, yoksa birkaç gün sonra kimin işi olduğunu hatırlamazsınız.
Sonra o sanatçıları araştırın. Çoğunun İstanbul’da bağlı olduğu bir galeri var ve yıl boyunca sergileri oluyor.
Fuarı bir katalog gibi düşünün. Asıl ilişki, sonrasında kurduğunuz takiple başlar.
Fuar Mı, Müze Mi?
İkisi de gerekli ama ne için gittiğinizi bilmek işinizi kolaylaştırır.
Müzeye anlamak için gidersiniz. Bir küratörün kurduğu hikayeyi takip edersiniz, bağlamı size anlatırlar, eser yerinde kalır.
Fuara keşfetmek için gidersiniz. Hikayeyi kimse anlatmaz, bağlamı siz kurarsınız ve gördüğünüz eserlerin çoğu bir daha karşınıza çıkmaz.
Ortak bir yanları da var: ikisi de sanatın bugün nereye gittiğini gösteriyor.
Müzeler bunu yıllar sonra yapar; bir sanatçı koleksiyona girdiğinde artık tarihe geçmiştir. Fuar ise size henüz karar verilmemiş olanı gösterir.
Bugün bir stantta gördüğünüz genç sanatçı, yirmi yıl sonra bir müze duvarında olabilir. Ya da olmayabilir.
Sanat tarihi, o kararın verilmesinden sonra yazılıyor. Fuar ise karar verilmeden önceki an.
Türkiye’de çağdaş sanatın kurumsal tarafı için İstanbul Modern, kurumsal olmayan tarafı için Baksı Müzesi yazılarıma, Türkiye’deki tüm müzeler için Türkiye Müzeleri Rehberi’ne bakabilirsiniz.
Bu Ay Nereye?
İlknur Acar'dan aylık kültür ve gezi rehberi: o ay görülecek sergiler, gezi rotaları, tiyatro ve etkinlikler. Ayda bir e-posta; istediğin an tek tıkla ayrılabilirsin.




