4.5 metreye 8.8 metre ebatlarında ki duvar freski “İsa’nın son akşam yemeği”Leonardo da Vinci

Rönesans

Milano’da Santa Maria Dele Grazie’nin duvarına Leonardo da Vinci tarafından yapılan “Son Akşam Yemeği” freski 4.5 metreye 8.8 metre ölçülerinde. Leonardo’nun kullandığı malzemeden dolayı hassas bir çalışma olan bu fresk, o hayattayken tahrip olmaya başlamış.

Hıristiyanların inanışına göre Hz. İsa’nın Romalı askerlerce tutuklanmasından bir gün önce havarileriyle yediği son akşam yemeğini tasvir eden resim günümüzde epey yıpranmıştır.

Normalde anlatılan Son Akşam Yemeği’nde Hz. İsa ve havarilerinin kutsal kaseden şarap içip ekmek yedikleriydi. Ancak Da Vinci’nin resminde ne kase, ne şarap ne de ekmek görülmemekte.

Bu durum Hıristiyan dünyasında tartışmalara neden olmuştur. Daha da ötesi o tarih itibariyle Hz. İsa ve havarilerin bir masa etrafında sandalyelerde oturması da imkansızdır. Bu çok daha sonra gelişen bir kültürdür…Tabloda tartışılan bir başka konu da size göre Hz. İsa’nın solunda olan kişinin kim olduğudur? Kimileri bu kişinin Magdalalı Meryem olduğunu iddia etmektedir. Hz. İsa ve Meryem arasında oluşan V işaretinin de paganların kadın sembolü olduğu bilinmekte.

Ancak eğer o kişi Magdalalı Meryem ise masada havarilerden biri eksiktir. O da Yuhanna. Başkalarının yaptığı Son Akşam Yemeği tablolarında da Yuhanna gençliğinden dolayı feminen olarak çizilmiştir…

Resimde Hz. İsa, Romalılardan altın alarak kendisini ele verecek olan kişiyi de söylüyor ve “İçinizden biri bana ihanet edecek” diyordu. Da Vinci de işte tam o anı resmetmiş.

Khan akademi tarafından hazırlanan kısa belgesele mutlak goz gezdirin.

Sıradışı üslubu açısından Leonardo, “Son Akşam Yemeği” ile gelenekleri yıkan bir başyapıt üretti.  Leonardo’nun yavaşlığı, manastırın baş rahibinin sabrını tüketmiş. Baş rahip, sanatçının çalışmasına sesini çıkartmadan, saatlerce bakakalmasından; birkaç fırça darbesinin ardından, günün geri kalan bölümünde ortalarda gözükmemesinden yakınırmış.

Leonardo’nun bu yavaşlığı, herkesçe bilinen yeteneklerini ortaya dökme tarzındandır. Onlara göre Leonardo, uygun yüz hatlarını bulup bunları kafasına yerleştirinceye dek, Milano sokaklarını arşınlayıp durmuş.

1497 de Leonardo’nun bu proje için iki yılın büyük bölümünü harcamasından sonra; sabrı taşan ve sanatçının yemekhanesinde yarattığı dağınıklığa kızan baş rahip, Ludovico’ya şöyle yakınmış.

“Bitmeyen yalnızca Yahuda’nın başı. Bir yılı aşan bir süredir Leonardo resme dokunmadığı gibi, görmeye bile bir kez geldi.”

Ludovico öfkeyle, Leonardo’yu gecikmenin nedenlerini açıklaması için, yanına çağırtmış. Bir çağdaşın anlattığına göre, Leonardo şöyle cevap vermiş.

“Ekselansları bitirilmemesi gerekenin yalnızca Yahuda’nın başı olduğundan haberdarlar. Herkesin bildiği gibi, o kötülüğüyle göze batan bir alçaktı. Dolayısıyla günahkarlığına uyan bir çehreyle betimlenmeli. Şimdiye değin, en azından bir yıldır, gece gündüz her gün Ekselanslarının bildiği gibi, kentin tüm haydutlarının yaşadığı Borghetto’ya gidiyorum.Ancak henüz aklımdakine uygun kötülükte bir yüz bulamadım.Bu yüzü bulduğumda resmi bir günde bitireceğim. Ancak eğer araştırmam sonuçsuz kalırsa, Ekselanslarına beni şikayet etmeye gelen ve aranan özelliklere tam uyan baş rahibin çehresini kullanacağım.”

Bu tabloyu Leonardo, yeni bir tarzda, kendi buluşu olarak hazırladığı boyalarla resmetmiştir. Ve ne yazık ki; solmaya, kabarmaya ve dökülüp bozulmaya başlamıştır. Ancak yine de ressam Rafael, bu tabloyu tamamen bozulmadan, kopya etmiş ve böylece onu unutulmaktan kurtarmıştır

 

Related Place